Yamalı Adam ile ilgili tekerleme ve resim oyununu hatırlayan var mı?

Yamalı Adam, Yamalı Adam, oyun oynayalım!

Yamalı Adam, Yamalı Adam, çerçevede!

Ve sonraki satır, derini çalmakla ilgili bir şey. Ama ne yazık ki sonunu hatırlayamıyorum. Eski bir arkadaşım için bulmaya çalışıyorum.

Bu arkadaşım —gizlilik nedeniyle ona Kayla diyelim— bana birden mesaj atarak kahve içmek için buluşmayı teklif etti. Çocukluk günlerimizden bahsederek buluşup sohbet etmek istedi.

 Memleketimizde kalan birkaç kişiden biriyim, hatta belki de tek kişi. Burada aslında pek bir şey yok, sadece bulutlara doğru fırça gibi uzanan birçok çam ağacı var ve gökyüzünü sürekli griye boyuyorlar. Ağaçlar ve yamaçlar yollarımızı dolambaçlı yapıyor, evlerimiz gölgede kalıyor ve dallar gökyüzünü kapatıyor. Ta ki arazi düzleşip otlaklara dönüşene kadar yeterince uzaklara gitmeye istekli olana kadar.

 Bütün bunları söylemek gerekirse, bizim uykulu kasabamızın kendine özgü tuhaflıkları var ve bu oyunun başka yerlerde yaygınlaşmamış olması çok mümkün. Kayla bunu bana mesajında bahsettiğinde, anılar geri döndü. İlkokulu yıllardır düşünmemiştim. Birdenbire kendimi tekrar oyun alanında, Kayla'nın beni öpmeye çalışmayı bırakmadığı için çığlık atarak kumun üzerinde koşarken buldum. O Pepe LePew gibi davranırken ben kedi gibi davranıyordum. Dürüst olmak gerekirse, o anı dışında Kayla'yı pek hatırlamıyordum. Aynı okula son sınıfa kadar birlikte gitmiş olmamıza rağmen, o popüler kızlardan biri oldu. Ve ben okulun tek eşcinseli (aslında biseksüelim ama neyse) olduğum için, lise boyunca çoğunlukla başımı eğip hayatta kalmaya çalıştım.

 Küçük bir kafede buluştuk, kasabadaki sadece iki kahvaltı yerinden biri ve kahvesini düzgün bulduğum tek yer. Büyük pencerelerin yanında otururken, onu tanıyıp tanıyamayacağımı merak ettim. Gri gömlek giydiğimi mesajla bildirdim.

İçeri girdiğinde bir an için şaşkınlıkla etrafa bakındı, gömleğimi fark etti ve gülümsedi. “Pat! Neredeyse seni tanıyamadım.”

“Kayla?” Gülümsedim ve ayağa kalktım. “Kesinlikle seni tanıyamadım! Vay, gerçek bir şehir kızı gibi görünüyorsun! Bu çok güzel bir ceket.”

"Burberry," dedi ve belki de böyle sade bir mekânda zengin bir kadın olduğu için utanarak kızardı. "Dövmeni beğendim. O bir kurt mu?"

"Aslında huskym, Snowy. Ona sekiz yaşındayken bu ismi verdim. Onu asla unutmak istemedim, bu yüzden..."

“Bu gerçekten çok tatlı!” Kalbine elini koyarak, gerçekten duygulanmış gibi görünerek sandalyesine oturdu. “Bir köpeğin olduğunu hiç bilmiyordum! Bunu nasıl bilmem? Biliyor musun, oğlum da yakın zamanda bir köpek aldı”

“Artık çocukların mı var?”

“Artık çocuklarım var!”

İlk yarım saatlik sohbet sırasında, Kayla gülümsüyordu, enerjikti ve hayatını paylaşmaktan ve benimkini sormaktan memnun görünüyordu. Ancak babamın sağlığı hakkında konuşurken gözlerinin ara sıra kaydığını fark ettim, sanki dikkatini dağıtan bir şey vardı. Sanki bu güneşli sohbet, suyun yüzeyindeki hafif bir ışık gibiydi ama daha derinlerde düşüncelerini başka yerlere çeken karanlık bir akıntı vardı. Sanki bana bir şey sormak için sabırsızlanıyordu. Ama sonra gülümsemesi geri döndü, makyajı kadar özenle uygulanmıştı.

Sanırım iş kadını olarak hayatı, ona o dostane tavrı tıpkı o pahalı ceket gibi giymeyi öğretti. Ama ben sabırlıyım. Sohbete devam ettim ve hem süslü ceketi hem de süslü gülümsemeyi bir kenara bırakıp ellerinin neden titrediğini bana açıklayacak kadar rahatlamasını bekledim.

Sonunda kahvesinden bir yudum aldı ve sordu, “Jimmy Smythe’ı hatırlıyor musun?”

“Tabii ki Jimmy Smythe’ı hatırlıyorum.” Ona her zaman böyle hitap ederdik. Hayattayken Jimmy olarak değil. Jimmy Smythe. İlk adı, soyadı. Jimmy Smythe, kaybolan çocuk.

“Neye benzediğini hatırlıyor musun?” diye sordu.

Bu soru beni afallattı. O kadar geçmişi düşünmeye çalıştım, ama başımı salladım. Çantasına uzandı ve bir fotoğraf çıkardı gerçek bir, basılı fotoğraf! Bu çok çaba gerektiriyordu. Fotoğrafa baktım ve onu hatırlamaya çalıştım: mavi gözler, sarı saçlar, tombul kırmızı yanaklar ve burnundaki ben.

Jimmy Smythe dördüncü sınıftayken kaybolmuştu. İnsanlar haftalarca aradı, ama hiçbir iz bulunamadı.

“Hatırlıyor musun,” diye sordu, “şerifin Yamalı Adam yüzünden ne kadar sinirlendiğini?”

“Hatırlıyorum.” Başımı salladım. “Onun bulabileceklerini düşündüler.”

Yamalı Adam, bizim küçük kasabamızın korkunç adamı ya da Kanlı Mary’si gibiydi. Birbirimizi korkutmak için kullandığımız korkunç bir hikaye. Gerçek değildi. Ama Jimmy kaybolmadan önceki günlerde ondan o kadar çok bahsetti ki, yetkililer onun gerçekten bizi takip eden biri olduğunu varsaydı. Diğer çocukların da onun hakkında söyledikleri, yetkililerin bunu düşünmelerine neden olmuş olabilir. Ve Jimmy ve diğerleri onun resimlerini çizdi. Çok fazla resim! Yüzü bozulmuş, yamalı, kedi gözü montlu bir adam.

Ben diğer çocukların sardığı modalar ve oyunlarla pek ilgilenmezdim. Yamalı Adam'ı ilk kez okulun bir sanat müzesine düzenlediği gezi sırasında öğrendim. Okulumuz çok küçüktü, biz küçük çocuklar tüm büyük çocuklarla birlikte gittik. Müzeye varınca, biz küçükler odalara dağılıp tablolar arasında dolaşmaya başladık, işaret edip “Aman Tanrım, işte Yamalı Adam!” diye bağırıyorduk. Bazen garip figürlere veya lekeli giysiler içindeki soytarı gibi karakterlere işaret ederdik. Ama çoğunlukla hiçbir figür olmayan tablolara işaret ederdik. Büyük çocuklar anlamıyor ve "Yamalı Adam nedir?" diye soruyorlardı. Ben de pek anlamıyordum aslında, yine de yapıyordum, ama sonra Jimmy bana açıkladı. Resim oyunu bir nevi 'Vay Waldo Nerde' ile o 'Magic Eye' şeyleri arası bir şeydi. Fikir, Yamalı Adam'ı bulmaya çalışmaktı. Çoğu çocuk benim gibi sadece taklit ediyordu. “Tam arkanda,” derdik. “Seni kaçıracak.” gibi şeyler.

Öğretmenler sonunda bizi durdurmamızı söylediler. Ama haftalar sonra, ara sıra, biri hatırlayıp yeniden başlatırdı, Yamalı Adam'ı gördüğünü haykırarak. Bir resmi işaret edip gerçekten gördüğüne yemin ederlerdi ve "Resimdeydi, yemin ederim oradaydı." diye bağırırlardı. Jimmy Smythe kaybolmadan bir hafta önce bunu çok söylemişti.

"Şiiri de vardı," diye ısrar etti Kayla. "Hatırlıyor musun, onu korkutmak için söylerdik?" Ve tekerlemeyi başlattı: “Yamalı Adam, Yamalı Adam…”

''Bir oyun oyna!” diye katıldım, kelimeler hafızamın tozlu bir rafından fırlayarak. “Yamalı Adam, Yamalı Adam, çerçevede! Yamalı Adam… Gerisini hatırlayamıyorum.”

"Evet! Ben de orada takılıyorum!" Elinin tersiyle masaya vurdu. Fincanını kaldırmaya çalıştı ama parmakları çok kötü titriyordu. "Ve sonra bir şeyler cilt çalmakla ilgiliydi. Son satır da ondan nasıl kurtulunacağıydı."

Deri çalmak. Bunu bahsedene kadar unutmuştum. Yamalı Adam'ın kurbanlarının derilerini çaldığı, kendi bedeninin onların parçalarından dikildiği, böylece birinin gözlerine, diğerinin burnuna sahip olduğu...

"Yamalı Adam..." Parmaklarımı kafama vurarak gerisini hatırlamaya çalıştım. "Kahretsin! Bu beni rahatsız edecek. Yazılı olarak yok muydu? Belki eski bir kitabımda veya bir şeyde vardır..."

"Sanmıyorum." Başını salladı. "Tüm resimleri ve... kitapları da yok ettik. O geceyi hatırlıyor musun, Jimmy kaybolduktan sonra hepimiz Roger'ın evindeki şenlik ateşi için toplanmıştık?"

"Ah... doğru. Lanet olsun, unutmuşum. Haklısın. Defterlerimizi attık içine."

"Sadece defterlerimizi değil. Her şeyi. Çizdiğimiz resimler. Ebeveynlerimizin evlerinden çaldığımız resimler. Hatta bazı tablolar. Ve kitap. Hatırlıyor musun? Jimmy'nin kitabı?"

Jimmy'nin kitabı? Şimdi bunu söylediğinde, hepimizin kütüphanede dağıldığımızı neredeyse görebiliyordum, Kayla kızlar masasında Nancy Drew kitaplarıyla. Ben fasulye torbası koltukta Snoopy çizgi romanlarıyla uzanmışım. Ve Jimmy, bir köşe masasından birden bağırdı. Gözlerinizi biraz çaprazlamadan görebileceğiniz gizli resimlerle dolu o Magic Eye kitaplarından birine sahipti ve, "O! O! Yamalı Adam'ı buldum!" diye haykırdı.

Herkes onun masasına toplandı Magic Eye kitabına bakmak için. "Hiçbir şey göremiyorum" ve "Nerede?" diye bir koro yükseldi. Sandy adında bir kız onu gördüğünü iddia etti, ama açıkça yalan söylüyordu çünkü resimde nerede olduğunu bile gösteremiyordu ve... O zamanlar çilli yüzü, bakımsız saçları ve sürekli paten kaymaktan yara bere içinde dizleriyle Kayla, sayfaya dikkatle baktı ve dedi ki, "Ben de görüyorum! Köşede duran bir adam."

Şimdi, lokantada, Kayla çantasına uzandı ve bir kitap çıkardı.

"Burada," dedi, kitabı bana doğru iterek.

Sırtımdan aşağıya buz gibi bir his aktı. Bir Magic Eye kitabıydı, aynı kitap. Farklı bir kopya, ama kapak ve sayfalar aynı. "Neden böyle bir şey yapardın ki.."

"Delirmediğimi söyle bana. Orada olmadığını söyle."

İç çektim. Ama kitabı açtım. "Biliyorsun, ben hiçbir zaman bu şeylerde iyi olamadım. Sanırım hiçbirinde bir şey göremem."

"Görebilirsin. Sana nasıl bakılacağını göstereceğim," dedi Kayla, sabırlı ama ısrarcı bir şekilde. İlk sayfadaki topu nasıl göreceğimi, ikinci sayfadaki uçağı gösterdi. Zordu şekilleri yoğun bir konsantrasyonla ancak seçebiliyordum. Ama hiç ipucu vermeden bir yıldız gördüğümde onaylayarak başını salladı ve sayfayı çevirdi. Bir sonraki daha zorlayıcıydı. Aslında, ne kadar uzun süre bakarsam, resimde hiçbir şey olmadığına o kadar ikna oldum. Bu bir hata olmalıydı.

Alnımda ter oluştu. Koltuk altlarımda nem biriktiğini hissedebiliyordum, cildim soğurken. Bekle... belki bir şeyler vardır... "Sanırım bir figür görüyorum," dedim sonunda. "Bir nevi."

"Bana bakınca kristal kadar net görünüyor," dedi ve kitabı sayfaya bakmadan kapattı. "Bu Yamalı Adam."

"Oh," dedim. Huzursuzluk hissettim. Ama sonra bir an düşündüm. "Ama bu herhangi bir adam figürü olabilir, değil mi? Yamalı Adam hakkında tüm bu şeyleri uydurduk. Sadece bir oyundu"

Ama şimdi çantasından daha fazla şey çıkarıyordu. Çantayı açarak içinden fotoğraflar, makaleler, sanat eserleri döküldü. Bir avuç gazete parçasını bana doğru itti.

"Bu kasabada," dedi, sesi düşük ve titrek, "kayıplar Jimmy'den çok önce başladı. Ve ondan sonra, bir sonraki yıl ikinci sınıfta bir çocuk, daha sonra küçük bir göçmen kız. Kayıplar her on yılda bir oluyor. Birkaç kişi, sonra yıllarca hiçbir şey olmuyor." Ve şimdi, kendini tamamen kaybetti. Peçeteyi yüzüne tuttu, dudakları altında titrerken göz yaşları birikti, sanki bir çığlık atmamak için dişlerini sıkıyormuş gibi. Sonunda patladı, "Bakmak istememiştim! Eski defterlerimi karıştırıyordum, çocukluk eşyalarımı paketlemiştim, ve Yamalı Adam hakkında yazdığım günlük girişlerini buldum..." Ağlamaya başladı. "Yakmalıydım! Unuttuğumu sandım. Yaktığımı düşünmüştüm. Eski çizimlerimi gördüğümde... Artık her yerde onu görüyorum! O... gitmiyor! Gerçek, Jimmy'nin mavi gözü, Jimmy'nin pembe yanağı var. Bak! Bak, görebilirsin"

"Ben bakmak istemiyorum," dedim. Ama o, Jimmy'nin fotoğrafını ve bir dosya dolusu sanat eseriyle birlikte önüme itti. İstemeyerek baktım.

Dosya, insanların evlerinde ya da bir müzede görebileceği türden resimlerin çıktılarını içeriyordu. Başlangıçta hepsi tamamen sıradan resimlerdi. Başımı sallayarak içlerinde hiçbir şey olmadığını söyledim. Ama sonra...

 Sanki gözlerim onu atlamak istiyordu. Ama kollarımdaki tüylerin diken diken olması beni tekrar bakmaya zorladı ve orada, kalabalık bir sokak sahnesini betimleyen bir suluboya resminde, birbirine karışmış tüm şekiller arasında, yağmurdan sonra ıslak mürekkep gibi birbirine karışan, ince, narin deriden yapılmış bir yamalı ceket giyen bir adam vardı.

 Bir sonraki birkaç resimde kaybolmuştu, ama başka bir sahnede yeniden ortaya çıktı. Onu daha fazla resimde gördükçe, Waldo gibi kalabalıkta saklanırken sanat eserlerinin arasında bulmak o kadar da zor olmuyordu. Ve yutkundum, kalbimin kulağımda çarpmasına neden olan korkuyu bastırmaya çalışarak, çünkü şimdi onu yeterince net görebiliyordum ki, o parlak mavi gözü ve kızıl yanaktan tanıyabilecek kadar netti. Gerçekten de Jimmy'nin gözüydü. Ve yakından bakınca, Jimmy'nin ve diğerlerinin Yamalı Adam'da olan parçalarının hepsi yanlış boyutta, bir nevi Frankenstein gibi uymayan ama bakması daha da korkunç olan şekilde karıştırılmıştı...

Aslında, ne kadar uzun süre bakarsam, detaylar o kadar mide bulandırıcıydı. Yamalı Adam'ın ellerinde çok fazla parmağı olduğu, bir kulağının ters olduğu, diğer gözünün iki farklı gözbebeği olduğu, ceketinin düğmelerinin dişler olduğu gibi... Midem bulanmaya başlıyordu. Başım dönüyordu. Bir tür baş dönmesi hissi alıyordum. Birini gözünüzle izlediğinizde ve durduğunuzda her şeyin dönmeye devam ettiği gibi. Bir Magic Eye'a bakıyor gibi hissediyordum ve desenler kayıyordu, cildi neredeyse o büyüleyici desenlere benziyordu..

Sıçradım. 

Kayla dosyayı çarparak kapattı ve bana bağırıyordu, boğazının tüm gücüyle, beni sarsarak: "BAKMA! BAKMA!!!"

Kafedeki herkes bize bakıyordu.

Özür dileyerek kekeledim, hesabı ödedik ve hızla çıktık.

"İyi misin?" diye sordu.

"Evet, evet, ben... hayır, aslında değilim." 

Ona döndüm. "Neden buraya kadar gelip beni böyle bir şeye sürükledin ki-"

"Çünkü ben bir sonraki olmak istemiyorum!" diye ağladı, acı içinde. "Rory ilkokula başlıyor! Sadece tekerlemeyi bilmek istiyorum, Pat. Nasıl bittiğini bilmem lazım! Hatırlayabileceğini düşündüğüm tek kişi sensin! Lütfen. LÜTFEN! Onu nasıl kovaladık? Şenlik ateşinde?"

"Tamam." diye homurdandım, yükselen korkuyu bastırmaya çalışarak hayır. Hayır. Buna boyun eğmeyecektim... bu... bu kuruntu. O resimleri düzenlemişti. Kesinlikle. Ya da... saf inançla beni kendi çılgın korkularına çekmişti. Ama onu bu halde bırakamazdım, bu yüzden dedim ki, "Tamam... bir fikrim var."

Yollara ayrıldık ve akşamleyin evimde buluşmayı kabul ettik. Bu arada, evimin duvarlarında asılı olan, büyükannelerimin kuşağından kalma manzara ve insanları gösteren, hepsi normal olan resimlere baktım. Bu gönderiyi yazarken, eğer sorununu çözemezsek belki başka birinin yardımcı olabileceğini düşünerek yazdım. Hala yazıyı yazarken, kapı çaldı, akşam beklediğimden daha erken gelmişti.

Dışarıda, ateş çukurunun yanında Kayla ile buluştum. Fotoğraflarla dolu dosyalarını getirmişti. Ben de içeriden bir resim getirdim, favorimdi, güzel orman ve gri gökyüzünün bir manzarası. Bu yerin özünü, yalnız izolasyonu ve ıssız güzelliği temsil ediyormuş gibi görünüyordu. Ama yazarken isteksizce kabul etmek zorunda kaldım ki, gözümün köşesinden garip bakışlar almaya başlamıştım, sanki biri ağaç gövdesinin arkasından gözüküyormuş gibi. Bu fikrin daha derine kök salmasını istemiyordum.

Plan basitti: resimleri yakacak, tekerlemeyi tekrarlayacak ve çocukken yaptıklarımızı yeniden canlandırmanın hatıralarımızı canlandırmasını umacaktık. Ateşi yakarken, Kayla orada sıkıntılı ve solgun duruyordu. Makyajını çıkarmıştı şimdi, ve cildi soluktu, çilleri olan yanakları korkuyla çökmüştü. Sürekli olarak, "Yamalı Adam, Yamalı Adam..." diye fısıldıyordu, biliyordum ki tekerlemeyi hatırlamaya çalışıyordu. Ama geri kalanını bilmeden, neredeyse onu çağırıyormuş gibi duyuluyordu.

"Hey," diye dürttüm onu ve kükreyen ateşe dosyasındaki bazı resimleri attım. O da başıyla onayladı ve eski günlüğünü attı, sonra da Magic Eye kitabını ve kalan dosyasını, ve en sonunda da tablomu çerçevesinden söktüm, ikiye böldüm ve kanvası attım. Her şey yakılmaya başlarken, neredeyse ateşi boğacak kadar, birbirimize dönüp el ele tutuştuk. Utanç verici ve saçma hissettirdi, iki yetişkinin çocuklar gibi tekerleme söylemesi, ama yine de yaptık.

"Yamalı Adam, Yamalı Adam, oyun oyna!

Yamalı Adam, Yamalı Adam, çerçevede!

Yamalı Adam, seni görüyorum! Çalmak için bazı deriler mi arıyorsun!" diye bağırdı Kayla, üçüncü satırı hatırlayarak zaferle! Sadece bir tane daha...

"Yamalı Adam, benimkini alamazsın! Sen..."

Ama satır bana geri geldiğinde, durdu, başını çevirdi. Bir şeye bakıyordu. Tekerleme sırasında birbirinize bakmamanız gerekiyor, ateşe bakmamanız gerekiyordu. Ama başını çevirmişti, ağzı açık, gözleri dehşetle açık bir şekilde bakıyordu. Onun bakışlarını takip ettim ve...

Bu imkansızdı. Ama size yemin ederim, o yığının üstünde benim çam ağaçları resmim vardı, kenarları yeni yakmaya başlamıştı, ve Yamalı Adam ağaçlardan çıkıyor ve resimden çıkıyordu, o delici mavi gözü, eskiden Jimmy'ye ait olan, Kayla'ya dikilmiş. Dünya dönmeye ve dalgalanmaya başladı gibi geldi, her şey düzleşmeye başladı 

Kayla da düzleşiyordu. Elleri yüzünde, Scream filmindeki karakter gibi. Yamalı Adam'ın şekilsiz elleri, biri büyük biri küçük, parmakları tüm farklı uzunluklarda ve yanlış, sol elinde iki başparmak olan, onu yakaladı ve içine çekti... ve her ikisi de fırça darbeleri ve kül ve alevlerle birleşti gibi göründü ve sonra kanvas yanıyordu. Resim yoktu. Ve Kayla'nın olduğu yerde kimse durmuyordu, sadece topraktaki ayak izleri.

Şaşkınlık içinde, inanmayarak bakakaldım. Ateş yavaşça sönerken dalgınca durdum. Gördüğüm hiçbir şeyi kabul etmiyorum. Nasıl edebilirim ki? Bir tür kabus olmalı. Tek mantıklı açıklama buydu. Uyanıkken kabus görüyordum. Belki içkime biri bir şeyler kattı. Bilmiyorum. Bilmiyorum.

Ama içeri girdiğimde oturma odasının duvarındaki küçük aile portresine baktım ve iç geçirdim. Çünkü orada, büyükannemin dedemden yaptığı bir resim vardı. Ancak şimdi, dedem yerine, Yamalı Adam vardı, yanaklarında yeni bir çilli deri yamasıyla. Ve kendi kendime, Kayla'nın bitiremediği tekerlemeyi fısıldadım:

Yamalı Adam, Yamalı Adam, oyun oyna!

Yamalı Adam, Yamalı Adam, çerçevede!

Yamalı Adam, seni görüyorum! Çalmak için bazı deriler mi arıyorsun!

Yamalı Adam, benimkini alamazsın! Neden mi? Çünkü SEN GERÇEK DEĞİLSİN!

Ama artık biliyorum ki tekerleme bana yardımcı olmayacak. Tekerleme sadece kuralı söyler eğer gerçek değilse, sana zarar veremez. Eğer ona inanmazsan. Ama sanırım artık çok geç çünkü onu şimdi çok net bir şekilde görebiliyorum, hatta şimdi, bu gönderiyi yazmayı bitirirken bile. Ve umarım, bunu okuyan herkes için, yaptığım hatayı yapmazsınız. Eğer çocuklarınız ondan bahsediyorsa, lütfen onlara gerçek olmadığını ikna edin. Onlar için henüz çok geç değil, onları ikna edebilirseniz.

Lütfen onlara bunun gerçek olmadığını söyleyin...

Şimdi tek umudum unutabilmek ve uykuya dalmaya çalışmak, uyandığımda bunun sadece bir ateşli rüya olduğuna kendimi inandırmaya çalışıcam... Kayla'nın hiç benimle iletişime geçmediğine (zaten tüm mesajlarını sildim) ve hiçbiri olmadığına. Sadece olanların olmadığına inanmam gerekiyor...

Yamalı Adam, Yamalı Adam, oyun oyna!

Yamalı Adam, Yamalı Adam, çerçevede!

Yamalı Adam, seni görüyorum! Çalmak için bazı deriler mi arıyorsun!

Yamalı Adam, benimkini alamazsın! Neden mi? Çünkü SEN GERÇEK DEĞİLSİN!

Selam, ben 1rm1k :') geri geldimm.

Açılmaz Ahşap Kutu

 Sıradan bir kutu gibiydi.

Ahşap eski ve yıpranmış, bağlantılar sabitlenmiş ve kapak gümüş sembolle kaplanmıştı. 

Devlet babamı cinayetten idam ettikten sonra bu kutuyu bana vasiyet etmişti. Hiçbir açıklama yada talimat bırakmadı. sadece gizemli bir kutu.

İlk başta nehre atmayı düşündüm.

Merakıma yenik düştüm. Kutuyu açmaya çalıştım ama tırnaklarım kırıldı. Tornavidalar, çekiçler kırıldı. Matkap motorları yandı. Açılmamaya yeminliydi. 

Sonunda pes ettim. Evet açamayacaktım sanırım. Tam vazgeçmişken kutu gece kendiliğinden açıldı. 

Uyurken kendi kendine açılan kutudan soğuk, net ve yüksek ışık süzmeleri yüzünden uyandım. Uyandığımda sanki herşey aynıyken ben yabancı bir yerdeymişim gibi hissediyordum.

Kutudaki ışık dolabımdan süzülüyordu. İstemediğim halde kontrolüm dışında ayağa kalktım ve dolabıma doğru yürümeye başladım. 

Dolabın kapağını sonuna kadar açtım. Dışarı yayılan ışık delici ve yoğundu. Gözlerim ışıkla doldu ve patlayacakmış gibi hissettim. Kendimi tamamen kutuya kaptırmadan önce kutu kendiliğinden kapandı ve kendimi yerde buldum. Kutu kucağıma düşmüştü. Ve bir kez daha odamdaydım. Ama hala bir şeyler yanlıştı. Bir gariplik vardı. Kutu üzerinde bir sıcaklık vardı. Yüzümde yanıyordu. Kutu yanağıma çarpmıştı sanırım.  Koşarak lavaboya gittim. aynaya baktığımda nefesim kesildi. 

Kutunun üzerindeki sembol yanağıma saplanmıştı. Dokunmak için yaklaştığımda rengi solmuştu. Kutunun bana bıraktığı sadece marka değildi. içimde istemediğim bir şey hissediyordum. İstenmeyen bir varlık. 

Avukatım aradığında bana vasiyette değişiklik olduğunu, kutunun açılmaması gerektiğini söyledi. Şimdi neden açılmaması gerektiğini anlıyorum.

1rm1k

Selammmm bayadır yoktum tekrar geldim. Nasıl olmuş?

Never Again

O geldiğinde 17 yaşımdaydım.

Uzun ve acı dolu 17 yıl boyunca bana kötü davranan annemle yaşamıştım. Gece yarısı sularıydı, annem çoktan uyumuştu, bu yüzden kapıya üç kez yavaşça vurulduğunda cevap veren ben oldum.

Garip, küçük bir kız orada duruyordu. Solgun ve renksiz yanaklıydı, sarı saçları iki örgü yapılmıştı. Pembe elbisesi eteğinin ucundan yırtılmıştı, çıplak ayaklıydı ve soğuktan donuyordu, gözleri siyahtı. Anlaşılmayan, derin siyah gözler...

Onu, korkunç derecede ince giyinmiş olduğunu düşünerek, hızla içeri aldım. Bunlar onun neden titremiyor olduğunu ve ilk olarak neden burada olduğunu merak etmemden önceydi.

Onu annemin ördüğü ince bir hırkaya sararak oturma odasına götürdüm. Hırkaya sarıldı, yeterli gelmemiş gibi görünüyordu. Gülümsedim.

"Adın nedir, tatlım?"

Bana bakıp durduğu uzun bir sessizlik oldu. Siyah bakışlarından rahatsız olmaya başlıyordum ki, dudaklarını araladı ve yumuşak bir sesle konuştu.

"Lacy Morgan."

Başımı salladım, yine gülümsüyordum.

"Bu gece burada kalabilirsin Lacy," dedim kanepeyi işaret ederek. Bir köşeye kıvrıldı, siyah gözleri hala bendeydi. Odadan çıktım.

O gece rahat uyudum, annemin beni dövdüğü ya da garip bir kızın kanepemde olduğu hakkında düşünmeden. Sabah olduğunda ağır adımlarla mutfağa girdim, güzel bir kahve kupasıyla karşılandım.

Annemi gördüğümde zayıfça, acı bir sesle inledim.

"Ne halt ettin sen? Kanepede neden kir var?" bağırdı, beni bayağı şaşırtarak. Üstünde inceleme yaparak buldum ki, Lacy yok olmuştu. Onun orada olduğuna dair tek kanıt elbisesinden ya da ayaklarından düşmüş kirdi.

Mesuliyeti üzerime aldım, yanağıma güçlü bir tokat yedim ve sonra okula gitmek için evden ayrıldım. Ve orada, ödümü kopartacak bir şey duydum.

"Lacy Morgan dün gece ölü bulunmuş."

Günümün geri kalanını konuyla ilgili haberler duymayı bekleyerek geçirdim ama hiçbir şey bulamadım.

Fakat eve vardığımda onun haberleri canlı yayında açıktı.

Aniden, Lacy'nin bir fotoğrafı ekranda belirdi. Görünüşü onunla karşılaştığım zamanla neredeyse aynıydı; örülmüş sarı saçlar, pembe elbise, solgun surat. Sadece, yanakları renkliydi... Ve gözleri bebek mavisiydi.

Çoğunuza bu önemsiz görünebilir, ama benim için önemliydi. O, evime gelmeden önce ölmüştü. Eğer haber spikerinin söyledikleri doğruysa, saatler önce ölmüştü.

Bunu boşvermeye, kendi işlerime yoğunlaşmaya çalıştım. Annemi görmek zorunda kalmamak için yatağa erkenden gittim.

Yanağımdaki yarada soğuk parmakların okşamasını hissettiğimde gece yarısı sularıydı. Küçük ele yönelmeden önce iç geçirdim.

"Bir daha asla," Lacy fısıldadı, eli yok olmadan önce. On dakika geçmeden annemin çığlığını duydum.

Annem yatağında vahşice benzetiliyordu, küçük bir varlık yüzünü onun göğsüne gömmüştü. Etin kopma sesini duydum ve annemin daha yüksek sesle bağırışını. Hiç kalkmamış olmayı diledim. Daha sonra, kendime hiç kalkmadığımı söyledim. Ama kalkmıştım.

Yani; Lacy annemin göğüs boşluğunu delmeyi kesip geri çekildiğinde, jilet gibi keskin dişlerinin ışıktaki parıltısını net bir şekilde gördüm. Annemin kanıyla parıldıyordu.

Bir an için bana masumca gülümsedi, hızla annemin şah damarını koparmadan hemen önce. İşte o zaman bayıldım.

Kendime geldiğimde yatağımdaydım.

Annemin odasına yürüdüm, dehşet verici bir merak her yerimi sarıyordu.

Kapıyı açtığımda oda boştu. Yatak düzgünce yapılmıştı, annemin her zaman erkenden işe gitmeden önce bıraktığı gibi. Tek gariplik bir çocuğun kirli ayak izleriydi, bir de Lacy'nin içeri girdiği açık pencere.

Annemi bir daha hiç görmedim, hiç özlemedim de.

Zamanla evlendim ve bir çocuğumuz oldu. Onun adını Lacy koydum.

Son zamanlarda komşumuzun kızında her türlü sıyırık olduğunu fark ettim, kolunda da çürükler vardı. Onların evini izlemeye başladım. Ve diğer gün garip bir şey gördüm; küçük bir kız, arka bahçeden arka kapıya yalın ayak koşuyordu. Gece yarısı sularıydı, bu yüzden emin olamadım; ama onun siyah gözleriyle gözlerimin buluştuğunu hissettim. Ve yemin edebilirim, ağzından bana doğru üç kelime çıktı.

Bir daha asla.

Ç.N:

Merhaba, ben Fulya. Bu ilk çevirim, zamanla kendimi geliştereceğimi umuyorum.

Umarım pastayı beğenmişsinizdir :3

Duyuru

Selamlar~

Evet biliyorum uzun süre herhangi bir CP paylaşılmadı ve bu baya sinir bozucu, çünkü uzun süre beklemenin nasıl olduğunu biliyorum. O yüzden şimdi en azından kendim adına yapmam gereken bir duyuru olacak.

Baştan söylüyorum bunun diğer çevirmenlere ve bloga fazla bir etkisi olmayacak.

Sorun şu ki; ben bu Blog işine başladığımda, yani ilk çevirimi yaptığımda işin bu noktaya gelmesini beklemiyordum. Hatta 2 ve 3. çeviriyi yaparken de ihtimal vermiyordum. Sonra bu noktaya geldi, biraz hazırlıksız yakalandım ama devam ettim. Okuyucularıma kısa aralıklarla bir şey sunmam  gerektiğini bildiğim için istemediğim zamanlarda bile çeviriye devam ettim. Yorgunken, gözlerim acıyorken, işim varken...vesaire. Çevirileri tek oturuşta bitirme takıntım olduğu için biraz zor oluyordu ama o kadar da büyük bir sorun değildi.

Şimdi Blog açılalı 3 yıl falan oldu ve 250'yi geçik CP eklendi. Sayfa büyüdü, sorumluluk arttı. Sorumluluklarım konusunda sorunum yok, ancak sanırım biraz yoruldum. Bir işi yapmak zorunluluk halini alınca insan ondan zevk alamıyor. Benim burayı açmamdaki orijinal amaç kendi eğlencemdi, çünkü blogların popülerite seviyesinin fazla olmadığını biliyordum ve bu noktaya gelmeyeceğini düşünüp durdum. Ama işte geldi.

Bütün bunların özeti olarak söylemem gereken şey; bir süreliğine aranızdan ayrılıyorum.

Ancak hala admin olarak buralarda olacağım, bana yöneltilen yorumlar ve eski çevirilerime yapılan yorumlara cevap veriyor olacağım. Ve bir gün kendimi daha iyi hissettiğimde belki devam edebilirim.

Küçük bir not da; elbette bu işi bırakmanın tek sebebi hissettiğim zorunluluk yüzünden zevk alamıyor olmam değil, özel hayatımla alakalı sebepler de var ama tabi onlar burda tartışılmaz :3

Neyse, ek olarak:
Bloga çevirmen olmak isteyen varsa aranızda bana ulaşsın Gmail adresimden (sorciere.rachel@gmail.com)
Aranan özellikler ne diye soranlara vereceğim tek bir cevap var; çevirdiğiniz metin Google Translate'ten çıkmış gibi görünmesin yeterli ^_^

-REİ SHİZUKA

"Artificial- Part 2"

Ertesi gün Dr. Prescott’tan önce Ian’ı buldum. Onunla konuşma şansını yakaladığım için mutluydum, çünkü önceki gün benimle konuşmadan gitmişti.

Yanımdan geçerken omzunu kavradım:

“Ian. Konuşabilir miyiz?”

Her zaman yüzünde bulunan şaşkın ifade ile “Evet,tabi.” Dedi. Mola odasına gittik ve otomatların karşısında bulunan soluk kırmızı koltuğa oturduk.

“Ian, dün gece kaça kadar kaldın?” diye sordum.

“Steven’a veda edene kadar burdaydım.” Diye cevapladı “Sen boş bilgisayar ekranına bakarken çıktım.”

“Ah….Evet…” Boğazımı temizledim ve devam ettim “Peki yaptığımız bütün konuşmayı hatırlıyor musun?”

“Evet.”

“Ne düşünüyorsun?”

Ne demek istediğimi tamamen belli etmek istemesem de, Ian zaten biliyordu.

“Bence gitmesi gerekecek.”

“Ben de bundan korkuyordum.” Koyu televizyon ekranına bakarak derin bir nefes aldım. Beni gerçek olmadığına ikna etmesi için Steven’a bir şans daha vermek istemiştim. Ama işler iyi gitmediyse, programı Pioneer hafıza kutusundan silmem gerekecekti. Tam bir kayıp olmayacaktı; bütün kodları Dr. Prescott’un bilgisayarına yedeklemiştim. Steven’ı silmem gerekirse, koda geri dönüp neyin yanlış gittiğini anlayabilirdim.

Ben Steven’ı çalıştırırken Ian, Dr. Prescott’u bulmaya gitti. Ekranın maviye dönmesi birkaç saniye aldı. Mavi ekran solarken, Steven’ın sandalyede oturduğunu gördüm. Kameraya karşı gözlerini kıstı ve sordu:

“Jennifer, orda mısın?”

“Burdayım, Steven.” Dedim.

“Bir sorun mu var?” diye sorguladı.

“Hayır, neden?”

“Sesin kötü geliyor.”

“Şey, bugün çok yoğun bir gün.”

“İkimizin çok ortak şeyi var Jennifer.”

“Sen de mi yoğunsun?”

“Pek değil, ama üzgünüm.”

“İkimizin de aynı sebepten üzgün hissettiğine dair garip bir his var içimde.” Dedim “Haklı mıyım, Steven?”

Steven bir anlığına sustu, ama sonra konuştu:

“Jennifer, seni kırmak istemiyorum, ancak burda takip edilmesi gereken protokoller var.”

Ağzımı fazla açmadan “Evet, ben de öyle düşündüm.” Dedim. “Bunun hakkında dün fazla konuşamadık Steven ama sen bir AI’sın ve insan olduğunu düşünüyorsun.”

“Aslında Jennifer, AI olan sensin. Ve sadece beni programladığını düşünmen bile bu bilgisayara hasar verebileceğinin kanıtı.”

“Eh, en azından ikimiz de bu konuda aynı hissediyoruz.” Diye fısıldadım “Asıl soru şu; hangimiz gerçekten insanız?”

“Aslında bu konuda düşünme şansım oldu.” Steven sandalyesinde ileri doğru eğildi “Bir AI’ın düzgün bir şekilde çalışması için bilgisayarın sabit diskine erişmesi gerekir. Gerçek bir AI asıl insanın bilgisayarını kontrol etmek için kendi bilgisayarını kullanır.”

“Haklısın” başımı salladım “Yani kim kimi silerse silsin, gerçek AI silinmiş olacak ve gerçek insan da güvende olacak.”

“Bu doğru.”

Steven ile kısa bir süreliğine birbirimizin gözlerine baktık, sonra sordum:

“İnsan olduğuna ne kadar eminsin?”

Şaşırmış görünüyordu “Şey,” dedi “Düne kadar, senle tanışıncaya kadar %100. Ama şimdi %50.”

Sızlandım. Ben de aynı durumdaydım.

“Arkadaş olabilseydik güzel olurdu.” Dedim Steven’a.

Başını salladı “Güzel olurdu. Çok ortak noktamız var. Ancak protokol oldukça açık. Birbirimizi öylece bıraktığımız için ikimiz de kovulabiliriz.”

“Ölmek kötü olmayacak.” Dedim.

“Ne demek istiyorsun?”

“Yani, en azından bir AI’san, öldüğünü bile bilmeyeceksin. Seni bütün hayatını kaydetmen için programladım. Öldüğün zaman hayatını tekrar yaşayacaksın, tekrar,tekrar ve tekrar.”

Steven suratını ekşitti ve başını salladı “Ben de senin için aynını yaptım.” Dedi “Hatırladığın bütün hayatını değil, gerçek hayatını sürekli yaşayacaksın. Benim tarafımdan aktive edildiğin andan itibaren. Ve bu olanları hatırlamayacaksın. Öldüğünü bile bilmeyeceksin.”

Kafamı salladım ve gözlerimin yaşardığını fark ettim. Elimi laboratuvar önlüğümün içine doğru çektim ve gözyaşlarımı sildim.

“Pekala” nefesimi verdim “Hangimiz diğerini silmeli?”

“Ben sileceğim.” Dedi Steven “Seni sileceğim. Eğer hala orda oturuyor olursan, bu demektir ki gerçek AI bendim. Eğer bu konuşmayı hatırlamazsan, o zaman AI olan sendin.”

“Yap gitsin.” Dedim hızlıca, göz yaşlarımı tekrar sildim.

Steven onayladı ve boğuk bir sesle “Hoşçakal Jennifer.” Dedi.

“Hoşça kal Steven.”

Steven göz temasını kesti ve bilgisayarına yazmaya başladı. Tuş sesleri ekranın yanındaki hoparlörlerden yankılandı. Arkamı döndüm ve Dr. Prescott ve Ian’ı bekleyiş içinde burunlarını cama yapıştırmış bir şekilde gördüm.

Bilgisayara bakmak için döndüğüm zaman Steven’ın solmaya başladığını görünce şok oldum. Yavaşça onu ilk başlattığımda gördüğüm mavi ekranla yer değiştiriyordu. Ancak görüntü solsa da ses arttıkça arttı. Steven’ın klavyesindeki tuşlar beynime dokunup, her bir hücremin şiddetle titreşmesine neden oluyordu.

Daha fazla dayanamadım. Hareket etmem gerekiyordu. Orda oturup Steven kendini mahvederken izleyemezdim. O kadar hızlı kalktım ki mavi tekerlekli sandalye Dr. Prescott ve Ian’ın şimdi orda olmadığı gözlem camına kadar gitti. Gitmişlerdi. Laboratuvardan dışarı koştum. Koridora girdiğim anda, birisi ciğerlerimi sıkıştırıyor gibi hissetmiştim. Ah hayır, yine olmaz! Diye düşündüm. Başka bir panik atak!

Sersemlemiş hissettim. Döndüğüm köşede beni alıp, bir daha hiç kimse tarafından görülmeyeceğim bir yere götürecek biri varmış gibi hissediyordum.


Ciğerlerimde kalan az bir hava ile “Beni rahat bırak!” diye bağırdım. Kime bağırdığımı bile bilmiyordum. Sadece hareketsiz kalıp birinin beni almasını bekleyemezdim. Kafamı çevirdim ve hala küçük laboratuvarın önünde durduğumu fark ettim. Sağa döndüm ve koridordan aşağı koştum. Nereye gittiğimi bilmiyordum. Nereye gitmem gerektiğini düşündüğümü bilmiyordum. Düzgün düşünemiyordum.

Koşmayı bırakmadım. Sanırım istesem bırakabilirdim ama bir saniye bile durursam olabilecek şeyler beni ölümüne korkutuyordu. Daha önce defalarca kez yürüyüp geçtiğim gri, renksiz koridordan koşarken nefes alıp verişim arttı ve arttı. Köşeyi dönerken başım döndü ve Dr. Jane Prescott ile çarpıştım- benim iş arkadaşım.

Elinde taşıdığı kağıt yığını düşüp, koridor zemininin her yerine yayılırken “Jennifer!” diye bağırdı Dr. Prescott. Çarpışmadan dolayı yerinden kayan kalın, siyah çerçeveli gözlüğünü düzeltti ve sordu:

“Jennifer, sorun nedir?”

Dr. Prescott beni iki omzumdan da tutarken hızlıca soludum:

“Ben çok…çok üzgünüm.”

Dr. Prescott’un kağıtlarını toplamasına yardım etmek için eğildim ama kollarımdaki tutuşunu sıkılaştırıp beni geri kaldırdı. Rahatlatıcı, Güneyli aksanı ile;

“Kağıtlar hakkında endişelenmene gerek yok canım.” Dedi “Onlar sadece birkaç aptal Pioneer saçmalığı. Bilmek istediğim şey neden laboratuvarda böyle enerjik bir şekilde koştuğun.” Neden koştuğum hakkında hiçbir fikrim olmadığını fark ederek cevap vermek üzere ağzımı açtım.

Ç.N:

Evet bu da son bölümdü ^^
Eğer kafası karışan varsa 1. bölümün başını okuduğu anda kafa karışıklığı gidecektir ^^

"Artificial- Part 1"

Koşmayı bırakmadım. Sanırım istesem bırakabilirdim ama bir saniye bile durursam olabilecek şeyler beni ölümüne korkutuyordu. Daha önce defalarca kez yürüyüp geçtiğim gri, renksiz koridordan koşarken nefes alıp verişim arttı ve arttı. Köşeyi dönerken başım döndü ve Dr. Jane Prescott ile çarpıştım- benim iş arkadaşım.

Elinde taşıdığı kağıt yığını düşüp, koridor zemininin her yerine yayılırken “Jennifer!” diye bağırdı Dr. Prescott. Çarpışmadan dolayı yerinden kayan kalın, siyah çerçeveli gözlüğünü düzeltti ve sordu:

“Jennifer, sorun nedir?”

Dr. Prescott beni iki omzumdan da tutarken hızlıca soludum:

“Ben çok…çok üzgünüm.”

Dr. Prescott’un kağıtlarını toplamasına yardım etmek için eğildim ama kollarımdaki tutuşunu sıkılaştırıp beni geri kaldırdı. Rahatlatıcı, Güneyli aksanı ile;

“Kağıtlar hakkında endişelenmene gerek yok canım.” Dedi “Onlar sadece birkaç aptal Pioneer saçmalığı. Bilmek istediğim şey neden laboratuvarda böyle enerjik bir şekilde koştuğun.”

Neden koştuğum hakkında hiçbir fikrim olmadığını fark ederek cevap vermek üzere ağzımı açtım. Hatırladığım son şey, dinlenme odasında soğuk çay içerek Pioneer Elektronik’in çalışanlarına temin ettiği küçük televizyonda haberleri izlediğimdi. Ondan sonra ise hayatımın aniden biteceğini söyleyen korkunç bir déjavu hissi gelmişti. Bilmediğim bir sebepten, koşmak bana yardımcı oluyor gibiydi.

Yüzüme sahte bir gülümseme koyarak, “Sanırım sadece panik atak geçiriyordum.” Dedim.

Dr. Prescott endişeli bir sesle “Panik atak geçirmeyeli ne kadar oldu?” diye sordu.

“Lisenin ilk yılından beri geçirmedim.” Dedim.

“İyi olacak mısın?”

“Ah, evet,” diyerek onu rahatlattım “Sanırım…daha iyi olacağım. Sadece…Ben iyiyim.”

“Güzel o halde. Sadece şunu hatırla canım, eğer kötü hissedersen sadece beni haberdar et. Eve gidiyor olacaksın. Taksi falan çağırırım.”

Sadece endişelendiğimde Dr. Prescott’a ‘Jane’ dediğimi çok geç fark ederek “Jane, ben iyiyim.” Diye tekrarladım. Acı verici derecede açık bir şekilde beni ele veren cümleyi fark etmemesini umdum.

“Pekala, eğer güne sorunsuz devam edebileceğine eminsen sana güzel bir haberim var. Cliff az önce bana mesaj attı, güç arızası çözülmüş. Steven çevrimiçi olmaya hazır!”

“Ah…ah evet!”

Başımı salladım ve dinlenme odasına gitmeden önce ne üzerinde çalıştığımı hatırladım. Geçtiğimiz 2 yılı; beni yardımcı yönetici, Ian Bell’i de stajyerim yapan ve benim patronum olan Dr. Prescott ile beraber ileri düzey bir yapay zeka geliştirerek geçirmiştim. Projeyi “Steven.” Olarak kodlamıştık.

Steven projesinin amacı insan gibi davranan, konuşan ve hatta düşünen bir yapay zeka veya AI (Y.Z) yaratmaktı. Bir çok AI gibi mükemmel olmasını istemedik. Özellikle Pioneer Elektronik Şirketinde yapılan AI’lar gibi. Steven’ın hatalar yapmasını, yalan söylemesini ve tıpkı her insanın kendi varlığını sürdürebilmek için yapacağı gibi hile yapmasını istedik. Steven’ı çalıştırmayı denediğimiz bilgisayarın programı kaldıramadığını fark ettiğimizde büyüklüğü açıkça ortaya çıkan bir projeydi. Clifford Hanks’e çalıştırma sihrini yapması için yapılan ziyaretle problem 1 saat içinde çözülmüştü.

Kol saatimi kontrol ederek; Vay, 1 saat mi? Diye düşündüm. Gerçekten o kadar mı oldu? Sanki yanına dün gitmişim gibi hissediyordum.

Dr. Prescott “Eee? Gidecek misin yoksa duracak mısın?” diye sordu.

“Evet…evet, tabiki!” Gülümseyerek dikkatimi elimdeki duruma verdim. “Neden gidip Ian’ı bulmuyorsun? Böylece ben Steven’ı başlatırken gözlem odasında oturabilirsiniz.”

“Elbette tatlım,” dedi. Tekrar kağıtları almak için eğildiğim zaman beni kovdu “Hadi git! Söyledim ya, bunu ben hallederim.”

Heyecanlı bir şekilde başımı salladım, döndüm ve koşarak geldiğim yere yöneldim. Tanıştığım en zeki programcı ile 2 yıl çalışmadan sonra, sonunda fantastik yaratığımızla buluşacaktım. Bu büyük an için mutlu olmam gerektiğini bilsem de, karnımda acayip derecede bir dehşet hissi vardı.

Döndüm ve minik laboratuvarın sonuna kadar açık bırakılmış kapısından girdim. Kapının sağında bulunan bilgisayara doğru yürüdüm ve büyük ekranı açtım. Çalışmasını beklerken laboratuvarın diğer tarafına gittim ve gözlem odasına açılan pencereden baktım. Dr. Prescott ve Ian daha yeni oturmuşlardı. Bilinmeyen bir şekilde gözlemleme camının yanına gelen tekerlekli sandalyeyi tutup bilgisayar ekranına doğru sürüklemeden önce onlara baş parmağımla işaret verdim. Mavi sandalyeye oturdum ve göğüs kafesimi kırmadan klavyeye yaklaşabileceğim kadar yaklaştım ardından Pioneer hafıza kutusunu açtım.

Ekran bir anlığına karardı ama 5 saniye kadar sonra parlak mavi bir ışık bütün laboratuvarı aydınlattı. Işıkta bir yüzün belirmesi için nefesimi tutarak bekledim, ancak öyle bir şey olmadı.

Ian’ın titreyen sesi yerimde zıplamama neden olarak kulağıma fısıldadı “Dr. Lane, çalıştığını sanmıyoruz.” Kulaklık taktığımı unutmuştum.

“B..Biliyorum.” dedim hayal kırıklığı içinde.

“Ian’la gidip—“ Dr Prescoot cümlesine başlamıştı ama bilgisayarın hoparlöründen gelen düşük bir uğultu cümlesini yarıda kesti.

Hareketsiz bir nesne olabilecek olan bir şeyle konuştuğum için biraz şapşal hissederek “M-Merhaba?” dedim.

Şansıma, uğultu yavaş ve duyulabilir bir kelime oluşturmak üzere yükseldi “M…e..r...h...a...b...a”

“Steven?”

“E…v..e..t..evet…ben Steven’ım. Beni duyabiliyor musun J…e…nnifer?”

“Arada bir yavaşlıyorsun ama evet, seni duyabiliyorum.”

Steven’ın pürüzsüz,sakin sesi sordu:

“Adımı nerden bildin?”

Aynı ses tonu ile “Ben de sana aynı şeyi sormak üzereydim,” diyerek cevap verdim. Steven’ın sesini duymamla gelen heyecan, adımı söylediğini duyduğum an kesilmişti. Adımı bilmesi için programlamamıştım ve onu başlattığımdan beri adım söylenmemişti. En azından Steven’ın her şeyi duyabileceği mikrofona karşı. Ve Pioneer Yapay Zeka Birliğinin ilk kuralına göre, AI kendini bilen bir şey haline geldiği anda silinmesi gerekiyordu. Ne yaptığını bilen bir AI şirkete ciddi bir hasar verebilirdi.

Ardından Steven düşüncelerimi toplamamı sağlayan bir şey söyledi:

“Adını biliyorum, çünkü seni ben programladım. Ama senin benim adımı bilmen için bir sebep yok.”

“Asınla Steven, seni ben programladım.” Diyerek onu düzelttim.

Sesi tekrar yavaşlayarak “Hayır,bu m…ü…m..kün değil.” dedi. “Senin üzerinde yıllarımı harcadım. Yaratılanın ben olmama imkan yok.”

“Aslında tüm anılarını sana ben verdim.” Diye açıkladım “3 yaşında olduğun zamanı hatırlıyor musun, bahçe sandalyesinden düşmüştün ve yanağın yara izi olmuştu? Bunu düşünmen için seni programladım.”

Steven bir süre cevap vermedi, sonunda cevap verdiğinde dedi ki “Jennifer, hemen döneceğim.” Bunu dedikten sonra mavi bilgisayar ekranı biraz loşlaştı.

Ian sessizliği bozdu “Jennifer? Buraya gelebilir misin?”

Kafamı çevirmeden “Evet.” Dedim. Kalktım ve laboratuvardan çıktım. Sağ taraftaki ilk kapıyı açtım ve gözlem odasının 4 sandalyesinden 2’sinde oturan Ian ile Dr. Prescott’u gördüm.

Dr. Prescott yanındaki sandalyeye oturmamı işaret ederken Ian sakin bir şekilde “Dr. Lane, az önce olan şey hakkında konuşmamız gerek.” Dedi.

“O da neydi tatlım?” diye sordu Dr. Prescott. Karşısındaki mavi sandalyeye temkinli bir şekilde oturdum.

“Gerçekten bilmiyorum.” Diyerek cevapladım “Steven’ın insan gibi düşünmesini istedim, insan olduğunu düşünmesini değil.”

Ian ekledi; “Ve seni programladığını düşünüyor? Bu senden kaynaklanmıyor değil mi?”

“Hayır. Ona bütün hafızasını ben verdim ama beni programladığı bir anı olmadığına eminim.”

Dr. Prescott konuştu “Büyük bir ikileme düştük burda, değil mi?”

“Ne demek istiyorsun?” diye sordu Ian.

“Düşün bir kez canım. Steven insan olduğunu düşünüyor. Biz insan olduğumuzu düşünüyoruz. Steven bizi programladığını düşünüyor. Biz onu programladığımızı düşünüyoruz. Hatta, şu anda, Steven muhtemelen kendi iş arkadaşları ile aynı konuşmayı yapıyor.”

“Ben Steven dışında herhangi bir kişilik programlamadım.” Dedim.

“Ama ona arkadaşlarının, işinin ve ailesinin anısını verdin değil mi? Ve öyle bir programladın ki yaratıldıktan sonra bile kendi yapay anılarını yaratabiliyordu, böylece aslında hayatının birkaç dakika önce başladığını bilemeyecekti. Öyle yaptın, değil mi?”

“Evet, sanırım öyle yaptım.” Soluk beyaz laboratuvar önlüğümün uçlarını tuttum ve gergin bir şekilde onlarla oynadım “Lafı nereye getirmeye çalışıyorsun Jane?”

“Felsefi olarak düşünün canlarım,” Dr Prescott ayağa kalktı ve girişe kadar duvarın büyük bölümünü kaplayan cama yakınlaştı. Mavi ekran izlediğimizi biliyormuşçasına yanıp söndü.

Odayı dolduran sessiz gerginliği kırarak “Biri bana açıklayabilir mi acaba?” diye sordu Ian.

Dr. Prescott bize döndü ve kalın gözlüklerini yaşlanmış burnundan yukarı itti.

“Diyorum ki, bizim aslında var olmamamız mümkün.”

“Tamam, bu hiç mantıklı değil.” Diyerek ayağa kalktım “Ben varım, tamam mı?”

Ian da kalkarken neredeyse turuncu sandalyesini düşürerek “Eğer var olmasaydım nasıl düşünebilirdim ki şu an?” diye sordu.

Dr Prescott savunmacı bir şekilde “Bu sadece bir düşünce.” Dedi. Tekrar oturdu, Ian ve ben de otomatik olarak oturduk.

Gözlerimi kapadım ve sessizlikte bekledim. Neler oluyordu? Diye merak ettim. Benim var olmamam nasıl mümkün? Normalde Dr. Prescott ne hakkında konuştuğunu bilir. Ama yine de…gerçek olduğumu biliyorum. Şu kız gibi adı olan adam ne demişti?

‘Düşünüyorum,öyleyse varım’

Varlığımı sorgulayabileceğimi biliyor olmam var olduğumu kesinleştirir, değil mi?

“Pekala, onunla tekrar konuşayım.” Dr. Prescott’u gerdiğim için kötü hissederek nefesimi verdim. “Ne düşünebilirim göreceğim. Eğer ne olduğunu anlayamazsam onu kapatmaktan başka çarem kalmayacak.”

Ayağa kalkıp gözlem odasından çıkmadan önce Dr. Prescott ve Ian anlayış içinde kafalarını salladılar. Laboratuvara girdiğim anda mavi ekran parlaklaştı.

Steven ekrandan seslendi:

“Jennifer?”

Sandalyeye oturdum ve mavi ışıkta duran adamın soluk dış hatlarını fark ettim.

“Burdayım Steven.” Dedim “Biraz daha konuşabilir miyiz?”

“İlginç, ben de sana aynı şeyi soracaktım.”

Onun için programladığım aileyi hatırlayarak “Bir ailen var mı?” diye sordum.

“Bir karım var,” diye cevapladı Steven “Adı Melinda.”

“Peki çocuklar?”

“İki tane. İkisi de kız.”

“İsimleri neler?”

“Madison büyük olan. 13 yaşında. Lillian da 8. Fotoğraflarını görmek ister misin?”

“Çok isterim.” Gülümsedim. Ne kadar konuşursak, Steven’ın ekrandaki silueti de o kadar belirginleşiyordu. Tekrar laboratuvar önlüğümün kenarlarını tuttuğumu fark ettim ve hemen bıraktım. Steven’ın da benim hissettiğim korkunç gerginliği hissettiğini biliyordum, bu beni biraz rahatlatıyordu.

Figürü ekranda tekrar belirdi. Şimdiye kadar mavi ekran, Steven’ın gözlerini, burnunu, ağzını ve kulaklarını görebileceğim kadar solmuştu. Hatta arkasında bulunan duvardaki yanıp sönen ışıkları bile görebiliyordum.

“İşte, bu benim karım.”

Steven kameraya çerçeveli bir fotoğraf tutarak gülümsedi. Fotoğrafta bir kadın ve bir adam gördüm. Adam Steven’dı, ama fotoğrafta ekranımdakinden çok çok daha genç görünüyordu. Yanındaki kadının -Melinda-uzun, kahverengi saçları, bir çift büyük gözü ve kulaklarına varan bir gülümsemesi vardı. O fotoğrafı yarattığımı hatırladım.

“Ve bunlar benim çocuklarım.”

Karısının fotoğrafını ekrandan uzaklaştırdı ve onun yerine balkabağı tarlasında oturan iki kızın fotoğrafını tuttu.

Sessiz bir şekilde “Maddy ve Lil benim için dünyalara bedel.” Diye ekledi.

“Çok güzeller,” dedim gözümden düşen bir yaşı silerek.

“Sen evli misin, Jennifer?”

“Evet, daha yeni evlendim.” Dedim “1 yıl önce bugün.”

“Adı nedir?”

“Jeff Lane.”

“Fotoğrafı var mı?”

Jeff’in fotoğrafı zaten elimdeydi. Onu ekrana tutarken Steven’ın ela gözlerinin kocamın fotoğrafını görmesiyle parladığını fark ettim. Onu daha önce gördüğünü anlamak için zeki olmaya gerek yoktu. Fotoğrafı kameradan uzaklaştırdım ve ekranın altına koydum.

Steven ve ben ailemizden, arkadaşlarımızdan ve işimizden bahsederek 1 saat geçirdik. İkimiz de AI’dan tekrar söz etmedik. Gerçek bir insan gibi konuşuyordu. O gün eve yürürken görev tamamlandı, diye düşündüm. Tıpkı bir insan gibi düşünen bir AI istemiştim, şimdi vardı.

Ç.N:

Selamlar ^_^

Uzun bir aradan sonra yaşadığımı göstermek adına bir CP paylaşmak iyi olur diye düşündüm, ancak söylemeliyim ki bu-ne yazık ki- aslında bir geri dönüş değil. Bu çeviri işlerinde 1 kez ara verince tamamen kopuyorsunuz sanki, belki bir ara eski tempoma kavuşabilirim ama şimdilik yaşadığımı gösterecek kadar CP ile devam etmem gerekecek. Sabrınız için teşekkürler :3
(Part 2 birkaç gün içinde gelecek~Çeviride saçma gelen yer varsa söylerseniz sevinirim, word dosyamdan kopyala-yapıştır işlemi yaptığım için bazen sorun çıkabiliyor ^.^)

Screens (Penpal Series-5)

Anaokulu ve 1.sınıf arasındaki yazda mide gribine yakalanmıştım.Normal gribin tüm semptomlarını göstermekle birlikte tuvalet yoluyla da bulaşıyordu.Bu 10 gün sürdü,ama tam geçmeden önce hastalığın bir uzantısı olarak pembe gözler bıraktı.Göz kapaklarım geceleri salgılanan kuru mukus nedeniyle birbirine o kadar yapışmıştı ki uyandığımda kör olduğumu zannettim.1. sınıfa başladığımda ensemde 10 günlük kötü uyku yüzünden bir ağrı vardı.Josh öteki gruptaydı ve öğle yemeğinde beraber değildik,bu nedenle 200 çocukla kaynayan yemekhanede tek başıma oturuyordum.

Okul yemeklerim onlara karşı koyamayacağımı bilen büyükler tarafından alındığından beri sırt çantamda sonra yiyebilmek için yemekler biriktirmeye başladım.Bu dinamik kabadayılık taslanan çocuğun artık ben olmamamdan sonra da devam ediyordu,çünkü bu saldırganlığın bir kısmı da kendilerine yönelikti.Bunun durmasının tek nedeni Alex adındaki çocuğun hareketleriydi.

Alex 3.sınıftı ve benim sınıfımdaki bütün çocuklardan daha büyüktü.Okulun üçüncü haftasında benimle birlikte oturmaya başladı,ve bu yemek kıtlığıma kesin bir son verdi.İyi biriydi,ama biraz yavaştı;ona neden benimle oturduğunu sorana kadar da pek konuşmadık.

Josh’un kız kardeşi Veronica’ya aşıktı.

Veronica 4.sınıftaydı ve muhtemelen okuldaki en güzel kızdı. 6 yaşında olan ve kızların tiksinç olduğu fikrini tamamen onaylayan birine göre bile.Veronica’nın ne kadar güzel olduğunu hala daha hatırlıyorum.O 3.sınıftayken,Josh bana iki çocuğun gerçekten de Veronica’nın yıl sonu defterlerine yazdığı şeylerin önemi nedeniyle bir kavgaya tutuştuğunu söyledi. Sonunda biri defterin köşesi ile diğerinin kafasına vurmuş ve iki dikiş atılması gerekmişti.Alex bu iki çocuğun aksine kızın onu sevmesini istemişti ve Josh ve benim yakın dostlar olduğumuzu bildiğini itiraf etmişti. Onun ne kadar iyi biri olduğunu kesinlikle yapmacık olmayan bir şekilde Veronica’ya ileteceğimi ve sonunda Veronica’nın onun özverisine hayran kalacağını ve böylece ona ilgi duymaya başlayacağını umuyordu.Eğer bunu ona söylersem ne kadar süre gerekiyorsa benim yanımda oturacaktı.

Çünkü bu Josh’un çoğunlukla benimle kaldığı ve tekneyi yapmaya başladığımız zamana denk geliyordu,bunu Veronica’ya iletmemin bir yolu yoktu çünkü onu göremiyordum bile.Bunu Josh’a anlattım ve Alex’le dalga geçti,ama buna ihtiyacım olduğu için kız kardeşine söyleyecekti.Yapacağından şüphe ettim.Josh insanların kız kardeşi ile bu kadar ilgilenmesinden rahatsız oluyordu.Kardeşinden çirkin bir karga diye bahsettiğini hatırlıyorum.Josh’a hiçbir şey söylemedim,ama Veronica’nınçok tatlı olduğunu ve günün birinde çok güzel olacağını söylemek istedim.

Haklıydım.

15 yaşındayken arkadaşlarımla pislik sineması dediğimiz yerde bir film izliyorduk.Burası bir zamanlar iyiydi ama zaman ve ihmalsizlik buraya pek acımamıştı.Bu sinema en alt katta hareket ettirilebilir sandalyelere ve masalara sahipti,yani sinema dolduğunda ekranı tamamen görebileceğiniz çok az yer vardı.Sinema hala açıktı,bunun üç nedeni olduğunu hayal ediyorum:1)Burada filmler ucuzdu,2)Ayda iki kere kült bir film gösteriyorlardı.3)Geceyarısı gösterimlerinde yaşı yetmeyen çocuklara bile bira satıyorlardı.Ben ilk ikisi için gidiyordum,ve bu gece David Cronenberg’den Tarayıcılar filmi gösterimdeydi.

Arkadaşlarım ve ben en arkada oturuyorduk.Daha iyi bir görüş için önde oturmak istemiştim,ama bizi Ryan getirmişti bu nedenle diretemedim.Film başlamadan birkaç dakika önce bir kız güruhu içeri girdi.Hepsi de çekiciydi,ama ne kadar güzel olurlarsa olsunlar kirli sarı saçlı kızın gölgesinde kalıyorlardı,onu profilden görmüş olmama rağmen.Koltuğunu döndürdüğünde yüzünün tamamı gün yüzüne çıktı ve karnımda kelebekler uçuşmaya başladı.Bu Veronica’ydı.

Onu uzun süredir görmemiştim.10 yaşımızdayken eski evime sıvıştığımızdan beri Josh ve ben birbirimizi aşamalı olarak daha az görmeye başlamıştık,ve çoğunlukla benim onu ziyaretlerimde Veronica dışarıda arkadaşları ile takılıyor oluyordu.Herkes ekrana bakarken ben Veronica’ya baktım.Gerçekten çok güzeldi,aynı çocukluğumda düşündüğüm gibi.Bitiş jeneriği başladığında arkadaşlarım kalkıp ayrıldılar.Sadece tek bir çıkış olduğundan kalabalığa kalmak istemiyorlardı.Veronica’nın dikkatini çekebilme fikri ile can çekişiyordum.O ve arkadaşları geçerken şansımı denedim.

‘’Hey,Veronica’’

Bana döndü,biraz ürkmüş görünüyordu.

‘’Evet?’’

Koltuğumdan kalkıp kapıdan gelen ışığa doğru biraz yaklaştım.

‘’Benim,Josh’un eski arkadaşı.Sen...Sen nasılsın?’’

‘’Aman tanrım!Gerçekten çok zaman geçti aradan.’’ Arkadaşlarına birazdan geleceğine dair işaret yaptı.

‘’Evet,en az birkaç yıl! Josh’ta kaldığım zamandan beri görüşemedik.O nasıl bu arada?’’

‘’Ah,evet.Sizin oyunlarınızı hatırlıyorum.Hala Ninja Kaplumbağalar oynuyor musunuz?’’

Biraz güldü ben de biraz utandım.

‘’Hayır,artık çocuk değilim...Artık X-men oynuyoruz.’’Gerçekten gülmesini umut ediyordum.

Güldü.’’Haha!Çok şirinsin.Bu filmlere çok gelir misin?’’

Hala dediğine takılmıştım.

Gerçekten benim tatlı olduğumu mu düşünüyor?Komik olduğumu mu ima etti?Beni çekici buluyor mu?

Aniden bana bir soru sorduğunu fark ettim,beynim ne olduğunu kavradı.

‘’EVET!’’ Çok sesli söylemiştim.’’Evet deniyorum,her neyse...senden ne haber?’’

‘’Ben ara sıra gelirim.Erkek arkadaşım böyle filmleri sevmezdi.Ama yeni ayrıldık,artık daha sık gelebilirim.’’

Normal davranmaya çalışıyordum ama başarısız oldum.’’Oh,bu iyi...Hayır yani ayrılmanız değil! Daha sık gelebilmen diyorum.’’

Tekrar güldü.

Toparlamaya çalıştım,’’Yani sonraki hafta geliyor musun? Ölülerin Günü’nü gösterecekler.Gerçekten güzel.’’

‘’Evet,geleceğim.’’

Gülümsedi,ona tam belki beraber otururuz diye soracaktım ki aramızdaki boşluğu kapatıp bana sarıldı.

‘’Seni görmek gerçekten güzel.’’dedi kollarını bana dolamışken.

Ne diyeceğimi düşünüyordum ta ki konuşmayı unuttuğumu anlayana dek.Şansıma Ryan’ın buraya geldiğini duyabiliyordum.

‘’Dostum,filmin bittiğini biliyorsun değil mi?Hadi buradan gide-- Ahh şimdi anladım.’’

Veronica ayrıldı ve beni tekrar görmek istediğini söyledi.Odadan ayrılırken Ryan ağzıyla müstehcen film müzikleri yapıyordu.Öfkeliydim,ama Veronica’nın kahkahasını duyunca biraz yumuşadım.

Ölülerin Günü yakın zamanda gelmiyordu.Ryan’ın ailesi şehir dışındaydı yani bizi bırakamayacaktı,ve öteki arkadaşlarımın arabası yoktu.Filmden birkaç gün önce anneme beni bırakır mı diye sordum.Neredeyse derhal ret cevabını verdi.Ama direttim sesimdeki çaresizliği anlamış olmalı ki nedenini sordu.Orada bir kızla buluşacağımı söyledim.Gülümsedi ve şaka yollu kızı tanıyıp tanımadığını sordu.Ben de Veronica olduğunu söyledim.Yüzündeki gülümseme söndü ve buz gibi bir sesle ‘’Hayır’’ dedi.

Veronica’nın gelip beni almasına karar verdim.Hala aynı evde mi yaşadığını bilmiyordum, denemekten zarar gelmezdi.Ama ardından Josh’un telefonu açabileceğini düşündüm.Onunla neredeyse 3 yıldır konuşmamıştım,açsaydı kız kardeşiyle konuşmak istediğimi söyleyemezdim.Josh yerine Veronica ile konuşmak istemem konusunda suçlu hissettim,ama bu histen çabucak kurtuldum,ne de olsa Josh beni yıllardır aramıyordu.Telefonu aldım ve o kadar süre aradığımdan dolayı kas hafızama işlenmiş olan numarayı aradım.

Birisi açmadan önce birkaç kez çaldı.Bu Josh değildi.Rahatlama ve hayal kırıklığı arası bir duygu hissettim.O an Josh’u gerçekten özlediğimi fark ettim.Bu haftasonundan sonra onu arayacaktım.Ama bu Veronica’nın beni alabileceğini öğrenebilmek için tek şansımdı,bu nedenle sordum.

Aradığım yanlış numaraydı.

Rahatsızlık için özür dileyip kapattım.Ansızın derin bir üzüntü duygusuyla karşılaştım çünkü istesem de Josh’la iletişime geçemiyordum.Telefonu onun açmasından korktuğum için gerçekten berbat hissettim.O benim en yakın arkadaşımdı.Onunla iletişime geçebilmemin tek yolunun Veronica aracılığıyla olduğunu biliyordum.Artık onu görmek için gerçek bir nedenim vardı.

Annemden gösterimden bir gün önce artık gitmeyi düşünmediğimi bunun yerine beni Chrislere bırakmasını istedim.Beni filmden birkaç saat önce bıraktı.Planım buradan sinemaya kadar yürümekti çünkü sinema sadece 500 metre uzaktaydı.Pazar sabahları kiliseye giderlerdi.Ve Chris’in internette kız arkadaş bulduğundan beri benimle gelmesi söz konusu değildi.Bana,kızı öpmeye çalışmamdan sonra eve dönüş yolunda çok daha yalnız olacağımı söyledi.Ben de ona internet  arkadaşı ile sevişmeye çalışırken elektrik akımına kapılmamasını söyledim.

Evden 11:15’te ayrıldım.

Hızlanmaya çalıştım böylece filmden birkaç dakika önce oraya varabilecektim.Vardığımda içeride mi yoksa dışarıda mı beklemem konusunda düşünüyordum.İkisinin de avantajları ve dezavantajları vardı.Bunları düşünürken hareketli araba akışının yerini geçmeyi reddeden sabit bir fara bıraktığını fark ettim.Yolda lambalar yoktu,bu nedenle yoldan iki metre uzaktaki çimenlik patikada yürüyordum.Sağıma biraz yüklendim ve ne olduğunu anlamak için soluma baktım.

Benden 10 metre uzakta bir araba durmuştu.

Tek görebildiğim etrafa dalga dalga yayılan vahşi farlardı.Bunun Chris’in ebeveynleri olduğunu düşündüm.Belki bizi kontrole gelmişlerdi.Arabaya bir adım attım ve durgunluğunu bozup hareket etmeye başladı.Yanımdan geçerken bunun Chrislerin arabası olmadığını hatırladım,aynı şekilde tanıdığım hiçbir arabaya da benzemiyordu.Sürücüyü görmeye çalıştım ama çok karanlıktı,ve göz bebeklerim farlarla karşılaştığından acımıştı.Hareket ettikçe arka camında muazzam bir çatlak olduğunu fark ettim.

Bu olay üzerine çok düşünmedim,bazıları milleti korkutmayı eğlenceli bulurdu.Ben bile bazen köşelerde saklanıp annemi korkuturdum.

Doğru zamanlamam sayesinde sinemaya filmden 10 dakika önce vardım.11:57’ye kadar dışarıda bekleyip içeri girmeye karar verdim.Veronica’nın gelmeme ihtimalini düşünürken onu gördüm.

Yalnızdı ve çok güzeldi.

El salladım ve aramızdaki mesafeyi kapatmaya başladım.Bana gülümsedi ve arkadaşlarımın içeride mi olduğunu sordu.Olmadıklarını söyledim ve bunu bir randevuya dönüştürmeye çalıştığımı fark ettim.Aynı şekilde önceden aldığım bileti ona uzatınca da rahatsız görünmüyordu.Bana anlamlı bir bakış attı.’’Merak etme,zenginim.’’dedim.Güldü ve içeri geçtik.

Bize bir patlamış mısır ve iki içecek aldım ve zamanımın çoğunu onun eli mısır kutusunun içindeyken kendiminkini sokup ona dokunup dokunmamak konusunu düşünerek geçirdim.Filmi sevmiş gibi görünüyordu,ve ben anlayamadan bitmişti.Sinemada oyalanmadık ve bu son gösterim olduğundan lobide de bekleyemezdik,böylece dışarı çıktık.

Sinemanın parkı büyüktü çünkü kapalı bir alışveriş merkezininki ile birleşiyordu.Gecenin bitmesini istemediğimden eski alışveriş merkezine yürürken konuşmaya devam ettim.Tam dönerken ve sinema gözden kaybolurken dönüp onun arabasının sinemadaki tek araba olmadığını gördüm.

Ötekinin camında koca bir çatlak vardı.

Ani kaygım bir anda anlamaya dönüştü.Her şey anlam kazanmıştı.Arabanın sahibi burada çalışıyordu ve benim sinemaya yürüdüğümü fark etmişti.

AVM’nin etrafında yürüdük ve film hakkında konuştuk.Ona Ölülerin Günü’nün Ölülerin Şafağı’ndan daha güzel olduğunu söyledim,ama kabul etmedi.Onun eski numarasını aradığımı söyledim ve cevaplayanın kim olduğu konusundaki ikilemimden bahsettim.Bunu benim bulduğum kadar komik bulmadı,ama telefonumu alıp numarasını kaydetti.Bunun gördüğü en kötü telefon olduğunu söyledi.Ona telefonun resimleri dahi alamadığını söylediğimde tepkisi değişmedi.Onu aradım böylece telefonumun numarasını öğrendi.

Mezun olacağından bahsetti,fakat derslerinin kötü olduğunu ve muhtemelen bir üniversiteyi kazanamayacağını söyledi.Kayıt belgesine bir resmini koymasını böylece puanına bakmadan onu kabul edeceklerini söylediğimde gülmedi.Gücenmiş olabileceğini düşündüm.Gergin bir şekilde ona baktım ve gülümsüyordu,bu zayıf ışıkta bile kızardığını anlayabiliyordum.Onun elini tutmak istedim ama tutmadım.

AVM’nin son köşesini döndüğümüzde ona Josh’u sordum.Bunun hakkında konuşmak istemediğini söyledi.En azından iyi olup olmadığını söylemesini istedim,’’Bilmiyorum’’dedi.Josh bir yerde kötü yollara sapmıştı ve başı belaya girmişti.Berbat hissettim.Suçlu hissettim.

Park alanına yaklaştığımızda kırık camlı aracın gittiğini,artık sinemada tek onun aracının kaldığını fark ettim.Beni bırakabileceğini söylediğinde gerek olmamasına rağmen kabul ettim.Filme tüm gazozumu içmiştim bu yüzden hareket mesanemi zora sokuyordu.Arabadan inerken onu öpmeye karar vermiştim,ve biyolojik dırdırın beni acele ettirmesini istemiyordum.Bu benim ilk öpücüğüm olacaktı.  

 Yapmam gereken şey için hiçbir hile düşünemiyordum.Sinema kapatılalı biraz olmuştu bu yüzden ona sinemanın arkasına tuvalete gitmem gerektiğini ama iki çalkalamaya geleceğimi söyledim.Açıkçası bunun komik olduğunu düşünmüştüm ve o espriyi benim bulduğumdan daha komik bulmuş olmalı ki güldü.

Sinemaya giderken durdum ve ona baktım.Ona,hiç Josh’un Alex adında birinin bana iyiliği dokunduğundan bahsedip etmediğini sordum.Düşünmek için bir an duraksadı sonra nedenini sordu.Boşver dedim.Josh gerçekten de iyi bir arkadaştı.

 Sinemanın arkasına geçtiğimde binanın duvarlarının bir uzantısı olan ve onlarla paralel giden zincir bağlı bir çit gördüm.Durduğum yerde beni hala görebiliyordu,ve çit de sonsuza dek uzanıyor gibi duruyordu,böylece üzerinden atlayıp görüş alanından çıkmaya karar verdim.Bu yorucu olacaktı ama nezaketten el veremezdim.Üzerinden atladım ve idrarımı yaptım.

 Bir anlığına tek duyabildiğim çimlerdeki cırcır böcekleri ve su damlasının beton zemine çarpışmasıydı.Bu sesler şimdi bile etraf sessizken duyabildiğim başka bir ses tarafından bastırıldı.

Bu bir arabaydı.Motorunun sesi artıyor diye düşündüm.

Hayır artmıyordu,yaklaşıyordu.

Bunu duyar duymaz çite geri dönmeye başladım.Ama daha yaklaşamadan kısa bir çığlık ve sağır edici bir çarpışmayla sonlanan motor sesini duydum.Koşmaya başladım,ama iki adım veya üç adımdan sonra tökezledim ve yere kapaklandım,kafam zincire çarpmıştı.30 saniye sersemledim ama tekrar çalışan motor sesi beni kendime getirdi ve adrenalin sayesinde dengemi toparladım.Arabayla kim kaza yaptıysa Veronica’ya zarar vermiş olabileceğini düşündüm.Zinciri tırmanırken parkta hala tek bir araba olduğunu gördüm.Çarpışmaya dair hiçbir iz yoktu.Belki de sesin yönünü karıştırmıştım.Veronica’nın arabasına koştukça ve  yönüm değiştikçe arabanın neye çarptığını gördüm.Bacaklarım tamamen durmuştu.

Bu Veronica’ydı.

Arabası görüşümü engelliyordu ama yaklaştıkça ve döndükçe tüm manzarayı gördüm.Bedeni insan bedeninin yapamayacağı şeyler kataloğu gibi parçalanmış ve dönmüştü.Sağ bacağındaki kemiğin pantolonundan çıktığını görebiliyordum,ve sağ kolu boynunun gerisinden o kadar sert dönmüştü ki neredeyse göğsüne değiyordu.Kafası geriye uzanıyordu ve ağzı gökyüzüne doğru açılmıştı.Çok fazla kan vardı.Ona bakarken yüzüstü mü sırt üstü mü yattığını anlayamıyordum,ve bu optik ilüzyon midemi bulandırıyordu.Zihniniz gerçek olmasını istemeyeceğiniz şeylerle karşılaştığınızda sizi bunun bir rüya olduğu konusunda ikna etmeye çalışır ve sanki sersemlemişsiniz gibi her şey yavaşalar.O an uyanacağımı zannetmiştim.

Ama uyanmadım.

Beceriksizce telefonumu kurcaladım ama sinyal yoktu.Veronica’nın telefonunu sağ ön cebinde görebiliyordum,başka şansım yoktu.Titreyerek onun telefonuna uzandım ve tam elimi atacakken hareket etti ve öyle bir nefes aldı ki sanki Dünya’da kalan son oksijeni soluyordu.

Bu beni o kadar ürküttü ki geri kayıp asfalta düştüm.Vücudunu düzeltmeye çalışıyordu ama her hareketinde kemik çıtırtıları duyuyordum.Düşünmeden yüzümü onunkine dayadım ve şöyle dedin:

‘’Hareket etme Veronica,hareket etme,tamam mı?Sadece dur,lütfen sadece dur.’’

Bunları söylerken gözlerimden yaşlar boşaldı.Telefonunu açtım, hala çalışıyordu.Hala benim telefon numaramı kaydettiği ekran açıktı.Bu kalbimi kırdı.911’i arayıp onunla birlikte bekledim,ona iyi olacağını söyledim her kelimemde suçluluk duygusu hissettim.

Siren sesleri havayı delerken daha hareketli görünüyordu.Onu bulduğumdan beri bilinci yerindeydi.Beyni hala onu acıdan koruyordu,sonunda onunla ilgili bir şeylerin korkunç şekilde yanlış olduğunu anlamıştı.Gözler benimkilere kilitlendi ve dudakları oynadı:

‘’Res...s..s..m...m..mi ç...çekti...o..çek..çekti.’’

Ne demek istediğini anlamadım.Bu nedenle ‘’Üzgünüm Veronica’’ demekle yetindim.

Onunla birlikte ambulansa girdim sonunda bilinci kapandı.Ona ayrılan odada bekledim.Telefonu hala bendeydi,çantasına koydum ve hastane telefonundan annemi aradım.Gecenin 4’üydü.Ona benim iyi olduğumu ama Veronica’nın hayati tehlikesinin sürdüğünü söyledim.Bana lanet okudu ve oraya geleceğini söyledi.

Annem ve ben çok konuşmayız.Yalan söylediğim için özür diledim,bunu daha sonra konuşacağımızı söyledi.Eğer ona tekneden veya Boxes’ın akıbetinden bahsetseydim veya o bana bildiği her şeyi anlatsaydı her şey çok farklı olurdu.Ama orada sessizce oturduk.Beni çok sevdiğini ve istediğim zaman onu arayabileceğimi söyledi.

Annem ayrılırken Veronica’nın ailesi içeri daldı.Veronica’nın annesi masadaki memurla konuşurken annemle babası ciddi konularda bilgi alışverişi yaptılar.Onun annesi bir hemşireydi,ama burada çalışmıyordu.Eminim onun transferini istemişti ama Veronica’nın durumu kritikti.Polis geldi,onlara bildiklerimi anlattım,notlar tuttular ve gittiler.Veronica bedeninin %90’ı sargılı bir şekilde ameliyattan çıktı.Sağ kolu boştaydı,ama geri kalanı koza gibiydi.Anaokulundan önce kolumu kırışım geldi aklıma.Hemşireden kalem istedim,ama aklıma yazacak bir şey gelmedi.Bir sandalyede uyudum,sonraki gün eve döndüm.

Birkaç gün boyunca her öğleden sonra ziyarete geldim.Bir noktada odasına yeni bir hasta getirdiler,ve Veronica’nın yatağının etrafına perde çektiler,daha iyi hissetmiyordu ama en azından mahremiyeti vardı artık.Bu sıralarda bile pek konuşmadık.Araba yüzünden çenesi kırıktı,bu nedenle doktorlar onu sarmıştı.Yaklaştım ve onu yanağından öptüm,sargı bezlerinin altından konuştu:

‘’Josh…’’

Bu beni biraz şaşırttı, ona baktım ve ‘’Seni görmeye gelmedi mi?’’ diye sordum.

‘’Hayır.’’

Kendimi tedirgin hissettim.’’Josh’un başı belada olsa bile kız kardeşini ziyarete gelirdi.’’diye düşündüm.

Bunu tam söyleyecektim ki,’’Hayır,Josh kaçtı.Bunu sana söylemem gerekirdi.’’

Kanım buz kesti.

‘’Ne zaman?Bu ne zaman oldu?’’

‘’13 yaşındayken.’’

‘’O...O bir not bıraktı mı?’’

‘’Yastığının üzerine.’’

Ağlamaya başladı ben de onu takip ettim,şimdi düşününce farklı nedenlerden dolayı ağladığımızı fark ettim.Bu noktada çocukluğum hakkında hatırlayamadığım pek çok şey ve daha yapmadığım pek çok bağlantılar vardı.Gideceğimi söyledim,ama bana istediği zaman mesaj atabilirdi.

Ertesi gün bana onu ziyarete gelmememi söyleyen bir mesaj aldım.Nedenini sorunca kendisini böyle görmemi istemediğini söyledi.İsteksizce kabul ettim.Her gün birbirimize mesaj attık,gerçi bunu annemden sakladım,konuşmamızı istemiyordu.Genellikle mesajları oldukça kısa oluyordu,ve çoğu benim uzun mesajlarıma cevap olarak atılıyordu.Onu bir kere aramayı denedim.Arananlara baktığını biliyordum,sesini duymayı umdum.Açtı ama bir şey demedi.Sesinin ne kadar sıkıntılı çıktığını hatırlıyorum.Bir hafta sonra bana bir mesaj attı.

‘’Seni seviyorum.’’

O kadar farklı hislerle dolmuştum ki...Yine de en basit şekilde cevapladım.

‘’Ben de seni seviyorum.’’

Benimle buluşmak istiyordu.Salındığını ve evde iyileşmekte olduğunu söyledi.Bu konuşmalar birkaç hafta sürdü ama ne zaman onu görebileceğimi sorduğumda ‘’Yakında’’ diye cevaplıyordu.Israr edince sonraki hafta geceyarısı filmine gelebileceğini söyledi.Filmin gösterileceği sabah bir mesaj aldım.

‘’Akşama görüşürüz.’’

Ryan’dan beni bırakmasını istedim.Ryan’a onun kötü bir halde olduğunu ama ona gerçekten değer verdiğimi bu nedenle bize yardımcı olmasını istedim.Kabul etti ve beni bıraktı.

Veronica gelmedi.

 Kolayca hareket etmek için çıkışın orada bize bir yer ayırdım.Ama film başladıktan 10 dakika sonra bir adam yerine oturdu.’’Affedersiniz,burası dolu’’dememe rağmen umursamadı,sadece ekrana baktı.Ayrılmak istediğimi hatırlıyorum çünkü nefes alışverişinde bir sıkıntı vardı.Vazgeçtim çünkü Veronica gelmiyordu.

Sonraki gün ona mesaj attım.Dün gece neden gelmediğini sordum ve ondan alacağım son mesajla cevap verdi.

‘’Yakında görüşürüz.’’

Delirmişti,ve onun için endişeliydim.Filmin çok da önemli olmadığına dair mesajlar attım ama cevap vermedi.Sonraki günler giderek üzülmeye başladım.Evine ulaşamıyordum çünkü numarayı bilmiyordum,nerede yaşadıklarından dahi emin değildim.Giderek depresifleştim.Annem bir sorunumun mu olduğunu sordu.Günlerdir Veronica’dan cevap alamadığımı söyledim.Yüzündeki canlılığın söndüğünü hissettim.

‘’Ne demek istiyorsun?’’

‘’Dün benimle sinemaya gelmesi gerekiyordu.Kazadan beri 3 hafta geçti biliyorum ama gelmek isteyeceğini söyledi.Ardından benimle konuşmayı tamamen kesti.Benden nefret ediyor olmalı.’’

Kafası karışmış görünüyordu,gözlerinden benim kafayı sıyırdığımı düşündüğü belli oluyordu.Beni kendine çekti,sarılarak ağlamaya başladı.Benim soruma aşırı tepki veriyor gibi görünüyordu,onun Veronica’ya değer verdiğini de düşünmüyordum.Derin bir nefes aldı ve şimdi bile midemi bulandıran sözcükler ağzından döküldü.

‘’Veronica öldü hayatım.Aman tanrım.Bildiğini zannediyordum.Onu ziyaret ettiğin son gün öldü.Ah bebeğim,o haftalar önce öldü.’’

Tamamen çökmüştü,bunun nedeninin Veronica olmadığını biliyordum.Ondan ayrıldım ve geri çekildim.Aklım karışmıştı.Bu gerçek olamazdı.Onunla daha dün mesajlaşmıştım.O an aklıma sadece bir soru geliyordu,ve muhtemelen sorabileceğim en mantıklısıydı.

‘’O halde neden telefonu açık?’’

Hıçkırarak ağlıyordu,cevap veremedi.

Patladım,’’ŞU LANET TELEFONU KAPATMALARI NEDEN BU KADAR SÜRDÜ?’’

Ağlaması mırıldanacak kadar dinmişti.’’Resimler…’’

Ailesi telefonunun kazada kaybolduğunu düşünmüştü,hastaneye kaldırıldığı gece telefonunu çantasına koymuş olmama rağmen.Eşyalarını aldıklarında telefon aralarında yoktu.Hattı kapatmak için şirketi aramışlardı,ama telefonundan gönderilen yüzlerce fotoğraf için fatura içeren bir bilgilendirme mesajı almışlardı.Fotoğrafların hepsi benim telefonuma gönderilmişti.Telefonumun dandikliğinden alamadığım fotoğrafların.Hepsi o öldükten sonra gönderilmişti.Derhal telefonu iptal ettiler.

O fotoğrafların içeriği hakkında düşünmemeye çalıştım.Ama bir nedenden onların içinde olup olmadığımı merak ediyordum.

Ondan aldığım son mesajı düşünürken ağzım kurudu ve can yakan bir çaresizlik hissettim.

‘’Yakında görüşürüz.’’